სავალდებულო დაზღვევა საქართველოში – რა უნდა გაითვალისწინოს ბიზნესმა?
ბიზნესის მართვა სხვადასხვა სამართლებრივ და ფინანსურ პასუხისმგებლობას გულისხმობს. აღნიშნული პასუხისმგებლობის დაზღვევის ერთ-ერთი საშუალებაა სავალდებულო დაზღვევა, რომელიც კონკრეტულ სფეროებში კანონით განისაზღვრება და მიზნად ისახავს მესამე პირების, თანამშრომლებისა თუ მომხმარებლების დაცვას. რა მნიშვნელოვანი საკითხები უნდა გაითვალისწინოს კომპანიამ სავალდებულო დაზღვევასთან დაკავშირებით და როდისაა მისი გამოყენება სავალდებულო? ამ საკითხებზე მნიშვნელოვან ინფორმაციას გვიზიარებს იურიდიული ფირმა "ბი ვი ქონსალთინგის" მმართველი პარტნიორი - ვახტანგ შურღაია.
მიუხედავად იმისა, რომ დაზღვევის შეძენა ხშირად აღიქმება, როგორც დამატებითი ხარჯი, რეალურად, ის წარმოადგენს მექანიზმს, რომელიც ამცირებს კომპანიის რისკებს და იცავს მას გაუთვალისწინებელი ზარალისგან. საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობით ამჟამად არსებობს სავალდებულო დაზღვევის რამდენიმე ძირითადი სახე. ბიზნეს-სუბიექტებისათვის მეტად საყურადღებოა შემდეგი ტიპის სავალდებულო დაზღვევა:
1. უბედური შემთხვევის სავალდებულო დაზღვევა
„შრომის უსაფრთხოების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია, საკუთარი ხარჯებით მუშაობის პერიოდში დასაქმებული უზრუნველყოს უბედური შემთხვევის დაზღვევით. აღნიშნული მოთხოვნა ვრცელდება მომეტებული საფრთხის შემცველ მძიმე, მავნე და საშიშპირობებიან სამუშაო ადგილებზე, ე.ი. იმ საქმიანობებზე, რომლებიც ექვემდებარება ეკონომიკურ საქმიანობათა რეესტრში რეგისტრაციას. პრაქტიკაში ეს მოიცავს ისეთ სექტორებს, როგორიცაა: სამშენებლო საქმიანობა, სამთო მრეწველობა, მეტალურგია, ქიმიური წარმოება, მაღალი ძაბვის ელექტრომონტაჟი და სხვა ფიზიკურად სახიფათო სამუშაოები. ამ საქმიანობათა სრული ჩამონათვალი განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის №381 დადგენილებით.
კანონის თანახმად, დაზღვევა უნდა მოიცავდეს როგორც დაზარალებულის სამედიცინო ხარჯების ანაზღაურებას, ისე შრომისუუნარობის ან გარდაცვალების შემთხვევაში კომპენსაციის გაცემას.
როგორც წესი, უბედური შემთხვევის სავალდებულო დაზღვევა ვრცელდება როგორც კომპანიის ტერიტორიაზე მომხდარ უბედურ შემთხვევაზე, ასევე ინციდენტებზე, რომლებიც შეიძლება მოხდეს სამუშაო მოვალეობის შესრულებისას (მათ შორის, კომპანიის ტერიტორიის მიღმა).
2. მასობრივი თავშეყრის ობიექტების მფლობელთა პასუხისმგებლობის დაზღვევა
საქართველოს მთავრობის №177 დადგენილება განსაზღვრავს მასობრივი თავშეყრის ობიექტებს და მათი მფლობელების მიერ მესამე პირის წინაშე სამოქალაქო პასუხისმგებლობის სავალდებულო დაზღვევის წესებსა და პირობებს. კერძოდ, სავალდებულო დაზღვევას ექვემდებარება ისეთი მასობრივი თავშეყრის ობიექტების მფლობელები, როგორიცაა: სავაჭრო ცენტრი, სასტუმრო, დასასვენებელი სახლი, ავტოგასამართი/აირგასამართი სადგური, ბაზრობა. დადგენილება თითოეული მსგავსი მასობრივი თავშეყრის ობიექტისათვის განსაზღვრავს წლიურ სადაზღვევო ლიმიტს.
აღნიშნული ობიექტების მფლობელები ვალდებულნი არიან, დააზღვიონ მესამე პირთა წინაშე სამოქალაქო პასუხისმგებლობა მათი პირადი და ქონებრივი ინტერესების დაცვის მიზნით. ობიექტის მფლობელი ვალდებულია, წერილობითი ფორმით აცნობოს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურს სავალდებულო დაზღვევის სახეობაში საქმიანობის განხორციელების შესახებ საქმიანობის დაწყებამდე, ასევე საკუთარი ინიციატივით საქმიანობის შეწყვეტისას − შეწყვეტამდე ერთი თვით ადრე.
რატომ არის იურიდიული კონსულტაცია აუცილებელი?
სავალდებულო დაზღვევა მხოლოდ ფორმალური ვალდებულება არაა. იგი წარმოადგენს კომპანიის იურიდიული და ფინანსური მდგრადობის ერთ-ერთ საყრდენს. პრაქტიკაში ხშირად გვხვდება შემთხვევები, როდესაც კომპანიები შეცდომით მიიჩნევენ, რომ სადაზღვევო პოლისი ავტომატურად ფარავს მათ კანონით დადგენილ ვალდებულებებს, მაშინ, როდესაც ზოგიერთი დაზღვევა ფაქტობრივად არ აკმაყოფილებს აუცილებელ სტანდარტებს. აუცილებელია, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში შეფასდეს, ექვემდებარება თუ არა კომპანიის საქმიანობა სავალდებულო დაზღვევას და შემდგომ მოხდეს კანონით დადგენილი პირობების შესაბამისი სადაზღვევო ხელშეკრულების გაფორმება.
კანონის მოთხოვნებთან შეუსაბამობამ შესაძლოა გამოიწვიოს რიგი სამართლებრივი შედეგები. მაგალითად, თუ პირი, რომლის მიმართაც კანონის ძალით უნდა განხორციელდეს სავალდებულო დაზღვევა, არ არის დაზღვეული, მას უფლება აქვს, სასამართლო წესით მოსთხოვოს დაზღვევის განხორციელება დამზღვევს, რომელსაც დაკისრებული აქვს მისი დაზღვევის ვალდებულება. ეს კი, თავისთავად, დამატებით ხარჯებთანაა დაკავშირებული.
სწორედ ამიტომ, იურიდიული შეფასება და კონტროლი ყოველი ეტაპისთვის კრიტიკულია – ამ გზით თავიდან აიცილებთ შეცდომებს, დაიცავთ კომპანიას სარისკო სიტუაციებისგან და დააკმაყოფილებთ საკანონმდებლო მოთხოვნებს სრულად.
სხვა სიახლეები
ცვლილებები შრომითი მიგრაციის კანონმდებლობაში
17.07.2026.16:43
2026 წლის 9 ივლისს მნიშვნელოვანი ცვლილებები შევიდა შრომით იმიგრანტსა და თვითდასაქმებულ უცხოელზე შრომითი საქმიანობის უფლების გაცემის წესში. ცვლილებების შესახებ დეტალურად საუბრობს იურიდიული ფირმა ბი ვი ქონსალთინგის მმართველი პარტნიორი - ვახტანგ შურღაია.
შრომითი საქმიანობის უფლების გაცემის წესში შესული ცვლილებები არსებითად შეეხება რამდენიმე მიმართულებას. უპირველეს ყოვლისა, დადგენილება აღარ ითვალისწინებს ადგილობრივი დამსაქმებლის მიერ ვაკანსიის წინასწარ გამოცხადების ვალდებულებას. სანაცვლოდ, თუკი ადგილობრივი დამსაქმებელი გეგმავს კალენდარული წლის განმავლობაში დაასაქმოს უცხო ქვეყნის 5 მოქალაქეზე მეტი ან უცხო ქვეყნის მოქალაქეების რაოდენობა აღემატება მასთან დასაქმებული პირების საერთო რაოდენობის 5 პროცენტს, იგი ვალდებულია, განაცხადის გაკეთებამდე არანაკლებ 10 სამუშაო დღით ადრე სააგენტოს შეუთანხმოს წლიური კვოტა პორტალის მეშვეობით.
კვოტის მოპოვებისათვის აუცილებელია შემოსავლების სამსახურის მიერ გაცემული დოკუმენტი, რომლითაც დასტურდება, რომ დამსაქმებლის წლიური ბრუნვა შრომითი საქმიანობის უფლების მოპოვების მსურველ თითოეულ უცხოელზე 50 000 ლარზე ნაკლები არ არის. თუ ადგილობრივი დამსაქმებელი არ არის რეგისტრირებული დღგ-ის გადამხდელად, მან ზემოხსენებული ცნობის ნაცვლად უნდა წარადგინოს კომპეტენტური ორგანოს/პირის მიერ გაცემული სათანადო ცნობა, რომლითაც დასტურდება, რომ იგი არ არის რეგისტრირებული დღგ-ის გადამხდელად და ცნობის გაცემის წინა უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში მისი ბრუნვა შრომითი საქმიანობის უფლების მოპოვების მსურველ თითოეულ უცხოელზე არ არის 50 000 ლარზე ნაკლები. აღნიშნული დოკუმენტის წარდგენის ვალდებულება არ ვრცელდება მაშინ, როდესაც დამსაქმებელს არ ჰყავს დასაქმებული 3 უცხოელზე მეტი და მისი დაფუძნებიდან/რეგისტრაციიდან გასულია არაუმეტეს 3 თვე.
შედეგად, სააგენტო დამსაქმებელს განუსაზღვრავს წლიურ კვოტას, რომლის ფარგლებშიც მას ექნება უფლება, კალენდარული წლის განმავლობაში წარადგინოს განაცხადები მასთან დასაქმების მსურველ უცხოელებზე შრომითი საქმიანობის უფლების მოთხოვნის მიზნით. კვოტა შესაძლებელია გაიზარდოს საჭიროების შემთხვევაში, დასაბუთებული მოთხოვნის წარდგენისას.
საყურადღებოა, რომ თუ ადგილობრივი დამსაქმებელი კალენდარული წლის განმავლობაში მის მიმართ განსაზღვრულ კვოტას სრულად არ აითვისებს, სააგენტო უფლებამოსილია, ამ დამსაქმებელთან მიმართებით მომდევნო წლის კვოტის განსაზღვრისას შეამციროს კვოტა.
ცვლილების შედეგად დაზუსტდა, რომ შრომითი საქმიანობის უფლების მოსაპოვებლად იმიგრანტის პასპორტის მოქმედების ვადა არ უნდა იყოს 6 თვეზე ნაკლები. ამასთან, შრომითი საქმიანობის უფლების ხელახალი მოპოვების/შეტყობინების ვალდებულება დამსაქმებელზე არ ვრცელდება მაშინ, როდესაც ხელშეკრულებაში განხორციელებული ცვლილებები შეეხება მხოლოდ დასაქმებული შრომითი იმიგრანტის მიერ დაკავებული პოზიციის დონეს, ხელფასს ან სამუშაო განრიგს.
დადგენილებაში გათვალისწინებულ იქნა ის შემთხვევებიც, რომლებზეც არ ვრცელდება საქმიანობის უფლების მოპოვების ვალდებულება. მათ შორისაა მოკლევადიანი პროფესიული საქმიანობა/მომსახურება. დადგენილების თანახმად, მისი ვადა არ უნდა აღემატებოდეს შრომითი იმიგრანტის მიერ ქვეყანაში მოკლევადიანი პროფესიული საქმიანობის დაწყების დღიდან კალენდარული წლის განმავლობაში ჯამურად 4 თვეს, არაუმეტეს შრომითი იმიგრანტის ქვეყანაში კანონიერად ყოფნის პერიოდისა.
ამასთან, შრომითი იმიგრანტის მიერ მოკლევადიანი პროფესიული საქმიანობის განხორციელების დაწყებამდე განისაზღვრა ადგილობრივი დამსაქმებლის/მომსახურების ორგანიზატორის ვალდებულება, დაარეგისტრიროს შრომითი იმიგრანტი სპეციალურ ელექტრონულ სისტემაში შემდეგ მისამართზე: www.labourmigration.moh.gov.ge და წარადგინოს შემდეგი ინფორმაცია ადგილობრივი დამსაქმებლის/მომსახურების ორგანიზატორის, ინფორმაციის წარდგენაზე პასუხისმგებელი პირის, მოკლევადიანი პროფესიული საქმიანობის განმახორციელებელი შრომითი იმიგრანტის შესახებ.
და ბოლოს, დადგენილება განსაზღვრავს შემთხვევებს, როდესაც შრომითი იმიგრანტის მიერ განხორციელებული საქმიანობა არ ჩაითვლება მოკლევადიან პროფესიულ საქმიანობად. მაგალითად, თუ იმიგრანტი არ არის სათანადო წესით რეგისტრირებული პორტალზე, საქართველოში იმყოფება კანონიერი საფუძვლის გარეშე ან ახორციელებს დადგენილებით განსაზღვრულ 0-კვოტიან საქმიანობას.